باز دلم هوای شلمچه کرده است باز از فرسنگها راه برای بوی عطر خاکریزهایش مستم می کند .

قصه عشق مارا بایستی با غروب تنهایی دانست . با هوای ابری پائیزان و با مرغی که به ناچار برای نیمه های بی احساس قفس نغمه سرای میکند

ماجرای غم انگیز مارا در محفل شمع و پروانه بایستی شنید . و در عمق لبخندهای پیوند خورده با اشک و درد های سوزان سینه های داغدیده

 باز دلم هوای شلمچه کرده است

باز زوزه جانسوز غروبش در گوشم می پیچد . باور کنید خودم دیگه خسته شده ام .

همینکه می آید نفسی بگیرم با شهر بسازم . همینکه آرام آرام با زندگی روز مره دست اخوت می دهم نمی دانم چه می شود که درست هنگام هنگامه آنجا که میروم تا خط جدید را در بودنم رقم بزنم به سراغم می آید .

خدایا چاره ای . درمانی . راهی

خودم هم می دانم که یک بیابان چند خاکریز و یک غروب نمی تواند این چنین هستی مرا به بازی گیرد .

که بیابان بسیار است و خاکریز مشتی خاک و غروب که همه جا یافت می شود . و آنچه این چنین عنان وجودم را در کف دارد ارواحی بلند از خون شهیدان است که از مشتی خاک . شلمچه ساخته است .

برای این است که پس از سالها بعد از جنگ بچه های ما رفقای ما که در گونی های کوچک و فشرده شده چهار تکه استخون آنها به شهرها می رسد . ومظلومیت آنها را به یاد می آورم دلم به درد می آید . و می گویم به راستی بعد از شهدا ما چه کرده ایم

برای این است که دلم تنگ شلمچه کرده است و دارم دیوانه میشوم . برای این است که بر خاک شلمچه بوسه می زنم . تو گوئی که دیواره خاک کعبه را می بوسم .

قربان آن ستونی که در نیمه های شب پیچ و خم خاکریزها را با آرامش حرکت ابر طی میکرد .

قربان آن اشکی که در پرتو منورهای عشق با لبخند عقد اخوت می خواند

قربان آن انگشتی که وقتی بر ماشه بوسه میزد تمام کعنات بر انگیخته می شد

قربان آن نمازی که در سنگر شروع می شد ودر بهشت به اتمام میرسید

قربان آن غروبی که در بیابانهای شلمچه بوی غربت را همراه می آورد و در زمین گرم و تفتیده کربلای جنوب لبهای خشک رزمندگان را به دعا و نیایش به جنبش در می آورد .

قربان آن خاکریزی که خاکش با خون پاک شهیدان منزوج می شد که بوی عطر آن بوی پیراهن یوسف است برای بینائی چشم رزمندگان یعقوب صفت . آری عزیزان اگر تا این اندازه از شلمچه می گویم برای این است که اینجا یعنی شهرها حماسه نیست گذشت نیست اینجا ایثار ساده لوحیست اینجا خوبی سبکترین واژه و پاکی در پوچیست اینجا خیانت به رفیق قابوس جاویدان است اینجا محبوب واژه ای گنگ و نا مفهوم است .

خون پيكره حق در طول تاريخ از قلب عاشوراست . و اگر حقيقت را بخواهي هنوز روز عاشورا به شب نرسيده است . كاروان تاريك روان است و ياران عاشورائي با عشق شيدائی . خود را به صحراي كربلا مي رسانند .

راه كاروان عشق از ميان تاريخ مي گذرد و هركس در هر زمان بدين صلاوت لبيك گويد از ملزمات كربلاست . اري عزيزان به خداوندي خدا ، رزمندگان در آخرين لحظه نيز با تمام وجود ایستادند و جنگیدند ، برويد از شلمچه  بپرسيد . وقتي ميگويم رزمنده شما تمام جديت و مردانگي را بگيريد و برايش اندامي بسازيد ، بخدا قسم رزمنده اي در كنجي آرام گرفته بود تا ساعتها نمي فهميديم كه او خواب است ويا شهيد گشته . آري عزيزان وقتي نام شهيدي را ميبرم شما كاغذ برداريد هر چه از خوبي مي دانيد بنويسيد و آنگاه چهره معصومش ظاهر مي گردد . اي عزيزان ما هم خواهيم رفت شما مي مانيد و راه شهيدان ، شما را به مظلوميت آن مردي كه احساس دلتنگي مي كرد به گوشه اي مي نشست وبه صحراي شلمچه خيره مي شد. آري شلمچه عزيز مي گويم كه هنوز تعداد زيادي از شهداي ما را در دل خود دارد . شما را به اشكهاي پاك دختر هشت 8 ساله شهيدي كه شبها سجاده پدر سفر كرده اش را در گوشه اي مي گشود و به ياد پدر نماز مي گذاشت . شما را به لبخندهاي مصلحتی شهيد مرتضی جاويدي فرمانده گردانی  كه بعد از قيچي شدن گردانش براي دلداري رزمنده گان زخمي ، همیشه با لبخند به چهره شان می نگریست لبخندهايي كه حكايت از يك دل سوزان مال ومال از خون داشت . شما را به غيرت نوجوان 15 ساله بسيجي كه وقتي رزمندگان آماده حركت شدند اسم او را قلم زدند گفتن سن شما كم است و اگر مجروح شوي نمي تواني طاقت بياوري ، ولي با اسرار همراه ديگر بچه ها جزء افراد خط شكن شد . وقتي شب حمله تركش به پاي او اثابت كرد و از زانو قطع شد بخاطر اينكه از درد سرو صدا نكند و روحيه رزمنده ديگر را ضعيف نكند دهان خودش را پر از گل كرد تا صدايش در نيايد . و به همان شكل شهيد شد . شما را به درخشش وجود جوانان رزمنده چو صاعقه بر قلبهای تاريك دشمنان می نشاندن و سينه هايشان از رعب و هراس آكنده بوده .و شهيدان بر اين باور بودند كه قدم به راهی می گذاردند كه پايان آن را به يقين می دانستند . اما بقای دين خود را در گرو ايثار و خون می گذاشتن و شهادت را در زاعقه خود از عسل شيرينتر می دانستند . همان طور همه رزمندگان شاهد بودند كه شهيد همت در شلمچه می گفت هميشه اين گونه نيست . اين سفره را جمع می كنند . تا باز است استفاده كنيد . ولی ما غافل بوديم نفهميديم چه می گويد .

            شلمچه آن سه راهی شهادت      ديگه پر گشته از خاك غربت

          شلمچه کجاست آن راه کارت          كجايند عاشقان بی قرارت

           شلمچه از جدائی تو فرياد             بگو كجارفت گردان مقداد

       شلمچه كن نظر بر ما شهادت            بگو گردان انصار كجا رفت 

        شلمچه ای محل عشق و ايثار            بود خالی ديگر زگردان انصار

       شلمچه گشته ام قربان قاسم              بسيجيان غيرتمند مسلم      

      شلمچه مرغ ما گرديده پر پر                كميل و مالك و گردان جعفر

     شلمچه گشته ای خالی چو ديگر           به گردان حبيب و هم ابوذر

      شلمچه روز ما گشته شب تار             كجا بر باد شد گردان انصار      

         شلمچه گل گردانها كجايند              مگر نزد شهيد كربلا يند    

بازگشت به صفحه قبلي

ای نسل اسیر وطنم،

تو می‌دانی كه من هرگز به خود نیندیشیدم، تو می‌دانی و همه می‌دانند كه من حیاتم، هوایم، همه خواسته‌هایم به خاطر تو و سرنوشت تو و آزادی تو بوده است. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه هرگز به خاطر سود خود گامی برنداشته‌ام، از ترس خلافت تشیعم را از یاد نبرده‌ام. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه نه ترسویم نه سودجو! تو می‌دانی و همه می‌دانند كه من سراپایم مملو از عشق به تو و آزادی تو و سلامت تو بوده است، و هست و خواهد بود. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه دلم غرق دوست داشتن تو و ایمان داشتن تو است. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه من خودم را فدای تو كرده ام و فدای تو می‌كنم كه ایمانم تویی و عشقم تویی و امیدم تویی و معنی حیاتم تویی و جز تو زندگی برایم رنگ و بویی ندارد. طمعی ندارد. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه شكنجه دیدن به خاطر تو، زندان كشیدن برای تو و رنج كشیدن به پای تو تنها لذت بزرگ من است. از شادی تو است كه من در دل می‌خندم. از امید رهایی توست كه برق امید در چشمان خسته‌ام می‌درخشد، و از خوشبختی تو است كه هوای پاك سعادت را در ریه‌هایم احساس می‌كنم. والسلام

علی (سمت چپ) با یکی از دوستانش، طرقبه مشهد 1328



با دوستان دانشسرای عالی، مشهد 1330

با جمعی از دوستان نهضت ملی، عزت الله سحابی (نفر دوم از سمت چپ) طاهر احمدزاده (نفر سوم) مشهد 1335-6



با همسرش پوران شریعت رضوی در حیاط دانشکده ادبیات مشهد 1337



در مراسم عروسی مشهد 1337



در مراسم عروسی مشهد 1337



با همسرش در پاریس 1339

علی شریعتی، همسرش و احسان در پاریس- 1340



با همسر، سارا و سوسن مشهد- 1348



علی شریعتی در حسینیه ارشاد تهران- 1349



در سفر به مصر- 1349



با همسر و خانواده اش فردای روز آزادی از زندان - اول فروردین 1354



در یک جشن عروسی- 1355



با همسرش- 1355



از چپ ابراهیم یزدی، احسان شریعتی و صادق قطب زاده در مراسم خاکسپاری دکتر شریعتی



استاد شریعتی، آیت الله طالقانی و احسان شریعتی در اولین سالگرد درگذشت دکتر شریعتی - حسینیه ارشاد 1358

باغبان هستي:

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت

گام به گام رو به سعادت:

مادر مسلمان، در کنار همه محبت هاي مادرانه و عاطفه بي پاياني که خداوند به او بخشيده، چون راهنمايي است که کودک را از همان ابتدا با اصول اسلامي آشنا مي کند. او با نقل داستان هاي واقعي يا تخيلي، تذکر گام به گام و بيان کودکانه از واقعيت ها و بايدها و نبايدها، کودک را با رفتاري مطلوب و اسلامي پرورش مي دهد، آن گونه که اين رفتارها از همان آغاز کودکي در وجود کودک برجسته مي شود. چنين مادراني که را

عظمت مقام مادر:

در قانون خلقت، هرچه مقام آفريده اي بالاتر است، وظايف او هم سنگين تر مي شود. در اين ميان، زن که به عنوان انسان، جانشين خدا در زمين و به عنوان مادر، پرورش دهنده افراد جامعه بشري است، از مقام بلند و والايي برخودار است. آيت الله جوادي آملي، در مورد عظمت مقام مادر و وظايف او چنين مي نويسد: �يک سلسله مسئوليت هاي پرورشي به عهده مادر است که مرد از آن محروم است. زن حداقل سي ماه يک سري مسئوليت هايي دارد که مرد ندارد. در اين سي ماه که کودک مستقيماٌ از مادر تغذيه مي کند، مادر مسئول حفظ دو نفر است؛ يکي براي خود و ديگري براي کودک. آيا اين عظمت زن نيست؟ اين مسئوليتي نيست که ذات اقدس الهي به زن داده است که به زن فرمود: مسئوليت در حفظ انديشه ها، افکار و عقايد بيش از مرد است. تو مسئول دو نفري. از اين رو مواظب افکار و انديشه هايت باش؛ زيرا که بسياري از مسائل، از راه انديشه به فرزند مي رسد�ه سعادت را بر روي فرزندان خود مي گشايند، شايسته تحسين و پاداش الهي هستند